Quarter Life Crisis | Met Mel

Mijn naam is Melissa en ik ben 8 januari 2025 25 geworden. Een mooie leeftijd al zeg ik het zelf. Ik ben oud genoeg om te kunnen stemmen, alcohol te kopen, mijn verdiende geld aan onzin uit te geven en zodra ik mijn leeftijd benoem wordt er niet gezegd hoe jong ik eigenlijk nog ben. Daarentegen is mijn leeftijd ook nog jong genoeg dat niemand er raar van op kijkt als ik op een willekeurige dinsdagavond tot 03:00 uur ’s nachts op stap ben. Best of both worlds zou je zeggen maar toch voelt dat niet altijd zo. Ik weet soms niet zo goed wat ik wil bereiken in het leven of eigenlijk al bereikt had willen hebben. Vannacht droomde ik dat ik een blog was begonnen, en dus heb ik er vanochtend maar één aangemaakt om het hier eens over te hebben.

acht januari 2025

Toen ik in 2022 22 werd, stond ik op het punt om naar Amerika te vertrekken om daar te studeren. In 2023 vierde ik mijn verjaardag tussen minimale meubels in mijn nieuwe woning in Utrecht. En in 2024 kwam ik net terug uit Thailand, waar ik naar mezelf had gezocht – overigens zonder succes, anders had deze blog niet bestaan.

Op 8 januari 2025 werd ik, zoals je waarschijnlijk nu wel begrijpt, 25. Voor mijn gevoel begon ik deze leeftijd met een achterstand want ik woonde opnieuw bij mijn ouders. Nu heb ik ontzettend lieve ouders en was dat het probleem niet, maar als je op jezelf hebt gewoond is het toch weer even wennen. Je gaat naar je eigen plekje, het bepalen welke serie er aan staat op televisie naar de laatste hap van het avondeten doorslikken en direct van je moeder moeten bedenken wat er die dag daarna gegeten wordt.

Ik ben weer tijdelijk ingetrokken bij mijn ouders voor werk. Voorheen werkte ik in Soest en nu had ik een nieuwe baan in Leiden. Mijn god, heeft iemand je wel eens verteld hoe onzeker je wordt van het beginnen bij een nieuw bedrijf? Ik ben werkzaam in een totaal andere branche dan voorheen en het is echt wennen om de nieuweling te zijn. Je moet alles nog leren en omdat ik graag alles heel erg goed wil doen vond ik het echt even aanpoten. Inmiddels heb ik mijn draai gelukkig gevonden.

Mijn plan was om naar Leiden te verhuizen maar dat liet de woningmarkt natuurlijk niet direct toe. Die godvergeten woningmarkt. Nu behoor ik officieel al tot de welbekende “pech generatie” – studeren onder het leenstelsel en alles – maar op een gegeven moment mag het toch wel eens klaar zijn met de pech, nietwaar? Enfin, een huis vinden in Leiden lukte dus niet en om tijd maar vooral ook geld te besparen trok ik in bij mijn ouders.

stress over geld

Het overviel me ineens. Het besef dat ik bijna al mijn spaargeld had uitgegeven in Amerika, de terrassen in Utrecht, de spontane tripjes naar het buitenland en de kledingitems die nog steeds ongedragen achter in mijn kast liggen. Als ik al het bovenstaande niet had gedaan dan had ik nu zonder zorgen een huis kunnen kopen. Niet alleen natuurlijk, maar ik had wel een lekker bedrag bij kunnen leggen. Ik raakte nogal obsessief met de gedachten dat ik veel meer geld had kunnen hebben en ik heb zelfs een Excel sheet gemaakt om dit bedrag uit te rekenen. Gelukkig werd ik door vriendinnen Lot en Lies, onder het genot van een aantal glazen witte wijn, tot de realiteit geroepen. Het slaat namelijk nergens op om je zo druk te maken om iets wat je niet meer terug kan draaien. Daarnaast hebben al mijn uitgaves me zoveel waardevolle herinneringen gebracht die ik voor geen goud had willen missen. Behalve de foute kleding items, die had ik zeker willen missen.

blog beginnen

Nu ben ik nogal chaotisch en all over the place. Zo had ik vorige maand bedacht om mijn eigen kleding te gaan maken, maar na een mislukte pantalon heb ik hier vanaf gezien. Ook had ik een wintersport vakantie geboekt met vrienden en was ik even vergeten te melden dat ik geen vakantie dagen meer had en uiteindelijk niet meekon. Tot slot raak ik met enige regelmaat mijn sleutels, pasjes of telefoon kwijt en vind ik dat laatste ineens terug op mijn autodak. Zo ontstond er vannacht plots een idee om een blog te beginnen en hier ben ik dan, een verhaal aan het typen zonder een rode draad.

Ik heb het met vrienden vaak over de quarter life crisis en ik denk dat we het allemaal af en toe niet meer weten. Om die reden leek het mij een goed idee om al mijn ervaringen eens te delen zodat je er wellicht iets aan hebt, in herkent of simpelweg om kan lachen.